Linki
Mam dzisiaj dosyć charmonijny nastrój, więc postanowiłam wwalić
na bloga notkę o równie charmonijnej i błogiej miejscówie, znanej wszystkim,
jako Shire ;)
Jest to region znajdujący się w północno-zachodniej części Śródziemia, w krainie zwanej Eriadorem.
Zamieszkują go hobbici. Kraina dzieli się ona na sześć ćwiartek (Północna, Południowa,
Wschodnia, Zachodnia, Marchia Wschodnia i Marchia Zachodnia).
Oo tej chiwli zaczyna się tekst z "Encyklopedii Śródziemia":
"Obszar około 18 tys mil kwadratowych w Eriadorze między Baranduiną i Dalekimi Wzgórzami, pierwotnie żyzna i dobrze uprawiana część Arnoru. W czasie, gdy Północne Królestwo chyliło się ku upadkowi teren ten wyludnił się i w 1601 roku Trzeciej Ery król Argeleb II z Arthedainu dał go hobbitom pod wodzą Marcha i Blanca. W 1630 roku większość hobbitów ze Śródziemia mieszkała już w Shire, które składało się z czterech Ćwiartek, dzielących się dalej na krainy rodowe. Hobbici żyli spokojnie na swojej nowej ziemi; jedynymi przeciwnościami, jakim musieli stawić czoło w Trzeciej Erze, były: Wielka Zaraza w 1626 roku, Bitwa na Zielonych Polach, Długa Zima w 2747 roku, Chude Lata w latach 2758-2760, Sroga Zima w 2911 roku oraz opanowanie Shire przez Lotha Sackville-Bagginsa, Sarumana i złych ludzi pod koniec Wojny o Pierścień. W gruncie rzeczy hobbitom z Shire tak długo udawało się nie zwracać uwagi na świat zewnętrzny, że prawie zapomnieli o jego istnieniu, mimo że przez środek Shire przebiegał Wschodni Gościniec. Swoje bezpieczeństwo zawdzięczali też częściowo nieustannej czujności Strażników Północy. Z powodu przeludnienia w 2340 roku Oldbuckowie z Marish przekroczyli Brandywinę i osiedli w Bucklandzie. W 32 roku Czwartej Ery król Elessar formalnie przyłączył Buckland do Shire i dał hobbitom także Marchię Zachodnią, rozciągającą się od Dalekich po Wieżowe Wzgórza. Przedtem, w 17 roku, wydał dekret, na którego mocy Shire było wolnym krajem pod jego protektoratem i który zakazywał ludziom wstępu na jego obszar.
Przed śmiercią króla Arvedui Shire uznawało władzę króla, lecz kraj był tak odcięty od spraw zewnętrznych, że władza ta była jedynie nominalna. Po upadku Północnego Królestwa hobbici wybierali thana, który miał sprawować władzę do powrotu króla; jego urząd miał głównie ceremonialne znaczenie. Jedynym urzędnikiem pełniącym rzeczywiście swe obowiązki był burmistrz Michel Delving, który kierował Policją i Pocztą.
Struktura społeczna Shire wydaje się prosta. Istniała pewna liczba ziemian, na tyle zamożnych, że nie musieli pracować, lecz większość hobbitów była rolnikami, kupcami lub robotnikami. Trafiali się też biedacy, ale ich los nie był rozpaczliwy. Shire było krainą zasadniczo rolniczą."
Tutaj kończy się tekst z "Encyklopedii Śródziemia"
Witam :) Napiszę dzisiaj trochę od siebie o postaci Gollum'a oraz trochę teksu ściąniętego z wikipedi.
Sméagol urodził się w połowie trzeciego tysiąclecia Trzeciej Ery na terenach leżących w środkowym biegu Anduiny. W dniu urodzin Sméagola jego przyjaciel, Déagol, odnalazł na dnie rzeki Jedyny Pierścień, zagubiony od czasu śmierci Isildura na wojnie Ostatniego Sojuszu. Pierścień za pośrednictwem woli odzyskującego siły po zwycięstwie Sojuszu Saurona [2] obudził w Sméagolu zazdrość i hobbit zgodnie z obyczajem swojego plemienia (obecnym także pod koniec Trzeciej Ery) zażądał od przyjaciela klejnotu jako urodzinowego podarunku. Gdy Déagol, uprzednio ofiarowawszy towarzyszowi prezent odmówił, Sméagol zabił go i starannie ukrył zwłoki, zawładnął Pierścieniem i po niedługim czasie został wykluczony z rodzinnej społeczności ,prawdopodobnie za liczne kradzieże do których używał Jedynego Pierścienia. Szukając schronienia zniknął w Górach Mglistych. Ukrywanie się w jaskiniach w stałej obecności Pierścienia zmieniło go w stwora - Golluma, żywiącego się rybami i mięsem goblinów.
Pierścień ofiarował Gollumowi życie o długości znacznie wykraczającej poza naturalny wiek hobbitów. Wedle słów Gandalfa cierpienie spowodowane nienaturalną egzystencją wywoływało u Golluma sprzeczne uczucia miłości oraz nienawiści do Pierścienia oraz siebie samego. Niszczycielskie zmiany w osobowości Golluma przejawiały się u niego także w prowadzeniu monologów z użyciem drugiej osoby.
Pozbawiony przypadającej w udziale nosicielowi Pierścienia niewidzialności i rozjątrzony stratą Gollum opuścił Góry Mgliste, szukając Pierścienia trafił do Mordoru i podczas tortur zdradził Sauronowi dwa słowa, którymi kierował się podczas poszukiwań: Shire i Baggins. Wykorzystując tę informację Sauron wyprawił do Shire'u Czarnych Jeźdźców w celu odzyskania zguby. Ucieczka Froda Bagginsa, przybranego syna Bilba oraz kolejnego Powiernika Pierścienia przed Czarnymi Jeźdźcami jest głównym wątkiem pierwszej księgi Władcy Pierścieni. Podczas Wielkiej Narady w Rivendell, jest także mowa o Gollumie. Został on złapany przez Aragorna na Martwych Bagnach po tym jak Sauron wypuścił go z Mordoru. Zawlekł go do Mrocznej Puszczy i oddał pod opiekę króla Thranduila. Zbiegł on jednak dzięki pomocy orków i powrócił do Morii. W Morii to właśnie rozpoczął śledzenie Drużyny Pierścienia. Gollum pojawia się jednak w opowieści osobiście dopiero w księdze piątej, gdy Frodo w towarzystwie Sama Gamgee dotarł do granic Mordoru.
Frodo za pomocą władzy Pierścienia zmusił Golluma do złożenia przysięgi wierności jego posiadaczowi. Jej treść okazała się jednak wieloznaczna, co sprawiło, że stwór zaczął pojmować ją opacznie i układać plany zdradzenia towarzyszy, mając nadzieję samemu zagarnąć klejnot. Podczas wędrówki Sam jawnie okazywał nieufność Gollumowi. Między Gollumem a Frodem wywiązała się nić zrozumienia dzięki ponoszonemu przez nich obu ciężarowi Pierścienia, lecz podczas wybuchu złości Sama dawna dobra część natury Golluma została zagłuszona: Gollum zdradziecko sprowadził hobbitów do jaskini Szeloby. Dwaj hobbici uniknęli niebezpieczeństwa i przedostali się ostatecznie do nieprzyjacielskiego kraju. Od tej pory jednak Gollum jawnie przejawiał wrogość wobec wędrowców.
Ostatecznie hobbici nieustannie tropieni przez Golluma dotarli do Orodruiny, lecz Frodo uległ pokusie Pierścienia i przejął go na własność. Gollum stoczył walkę z Frodem i odgryzł palec z Pierścieniem (niejako powtarzając wcześniejszy czyn Isildura, odcinającego Pierścień z ręki Saurona), po czym ogarnięty radością z odzyskania skarbu spadł w ogień Góry Przeznaczenia. Razem z nim trafił do Szczelin Zagłady Pierścień, unicestwiając Władcę Ciemności. Uwolniony od ciężaru Frodo postanowił wybaczyć Gollumowi.
źródło - www.wikipedia.pl
Dla mnie osobiście Smeagol był kimś fascynującym. Pamiętam, kiedy mając osiem lat przeczytałam w jakiejś gazecie krótki artykuł o nim oraz jego zdjęcie ( wtedy była właście premiera filmu "Dwie Wieże" i panowała nagonka na LOTR'a). Nie zdziwiła mnie tak bardzo jego filmowa postać, ponieważ czytając książkę sama wyobrażałam go sobie bardzo podobnie.
Gollum jest bardzo skoplikowany. Według mnie symbolizuje on upadek człowieczeństwa oraz chciwość. Trzymał się Smeagol bowiem przy życiu tyle lat, tlyko dlatego, żeby zdobyć jego jedyny skarb. I własnie on m.in. przyczynił się do ostatecznej zagłady Saurona. Umierając w końcu dostał jego ukochany skarb. Ale czy dla niego to się opłacało? Możliwe. Wbrew pozorom.
W kazdym bądź razie Smeagol jest smutną, tragiczną postacią. Niech jego historia będzie wieczna. Ja mu współczuję.
Smeagol chwilę przed pojmaniem przez ludzi Faramira.
Witam Wszystkich :) Dzisiejsza notka będzie o krainie zwanej Lothlorien ( w skrócie "Lorien" )
Jest to kraina leżąca w Śródziemiu zamieszkała przez elfy leśne. Na tronie Lothlorien stała Galadriela, która natomias była babką Arweny. Obok niej panował Celeborn. Mawiano, że z owej krainy nikt nigdy nie powrócił. Wydawało się, że czas tam stoi w miejscu.
Elfowie mieszkali na drzewach, które owiane były tajemnicą. Tylko nieliczni mieli prawo wkroczyć w tamte lasy. Jest to jedno z najbardziej tajemniczych miejsc w całym Śródziemiu.Pierwotna nazwa Lorien brzmiała Laurelindorinah, dopiero w późniejszym czasie została zmieniona na Lothlorien. Przez ludzi Lorien zwane jest Złotym Lasem, bądź też Ukrytym Krajem. Położone jest ono na zachów od rzeki Anduiny.
Po zakończeniu Wojny o Pierścień Galadriela ( która była również założycielką Lothlorien) jak większość elfów odpłynęła za morze. Tam też wkrótce i wypłynął jej mąż Celeborn, który wcześniej znudziwszy Śródziemiem przeniósł się do Rivendell.
Silmarillion to obok Władcy Pierścieni jedno z najbardziej znanych dzieł Tolkiena... To tutaj właśnie Tolkien zaczął opisywać pierwsze losy Śródziemia, które potem pisał resztę życia. Pierwsze wersje opowieści wchodzących w jego skład powstały w roku 1917 i były rozwijane z przerwami na Hobbita i Władcę Pierścieni, aż do śmierci pisarza w roku 1973. Książka została ukończona i wydana cztery lata po śmierci autora przez jego syna Christophera.
Silmarillion stanowi zbiór opowieści o Dawnych Dniach czyli o Pierwszej Erze Świata. Składają się nań:
Ainulindale - opowieść o stworzeniu świata przez Eru (Iluvatara)
Valaquenta - opis Valarów i Majarów
Quenta Silmarillion - opowieść o powstaniu i utracie Silmarillów, trzech cudownych klejnotów stworzonych przez jednego z elfów imieniem Feanor i będących przedmiotem pożądania Morgotha
Akallabeth - opisująca upadek Númenoru
Pierścienie Władzy i Trzecia Era - opowieść, która streszcza pokrótce wydarzenia z Trzeciej Ery, częściowo opisane w powieści Władca Pierścieni
NIEKTÓRE CYTATY Z SILMARILLIONU :
Dúnedainowie bowiem sądzili, że nawet ludzie śmiertelni, jeśli im jest dana taka łaska, mogą sięgać wzrokiem w czasy inne niż ten, w którem żyją ich ciała; zawsze tęsknili, by uciec z cieni wygnania i zobaczyć jakiś przebłysk światła, które nie umiera
Dúnedainowie bowiem sądzili, że nawet ludzie śmiertelni, jeśli im jest dana taka łaska, mogą sięgać wzrokiem w czasy inne niż ten, w którem żyją ich ciała; zawsze tęsknili, by uciec z cieni wygnania i zobaczyć jakiś przebłysk światła, które nie umiera.
Przyjaźń polega czasem na powstrzymaniu druha w szaleństwie
źródło- wikipedia
...Inaczej Eowyn I Dernhelm ,a po polsku Eowina Dernhelm.Księżniczka Rohanu.Żona Faramira.Córka Eomunda i siostra Eomera.
Éowina wyrosła na piękną kobietę – wysoką, smukłą, o długich złotych włosach. Mówiono iż wdzięk i dumę odziedziczyła po babce, Morwenie z Lossarnach. Była też nie mniej dzielna niż Éomer i umiała znakomicie władać bronią.Imię Éowina pochodzi z języka rohirrimskiego i znaczy w tej mowie Radosna za sprawą koni. Miano Dernhelm jest również rohirrimskie – znaczy Ukryta ochrona...
Podczas bitwy na polach Pelennoru, walczyła w oddziale króla. Gdy Théoden padł śmiertelnie ranny, stanęła w jego obronie naprzeciw Wodza Nazgûli. Zabiła skrzydlatą bestię, którą on dosiadał, lecz Wódz maczugą strzaskał lewe ramię księżniczki na którym nosiła tarczę. Śmierć była bardzo blisko Éowiny, ale gdy przeciwnik usiłował ją dobić, Meriadok zaszedłszy z tyłu śmignął mieczykiem i przebijając czarny płaszcz przeciął nie chronione kolczugą ścięgno pod kolanem. W tej chwili księżniczka zdołała zadać upiorowi ostatni śmiertelny cios mieczem. Tak zginął Wódz Nazgûli i wypełniona została przepowiednia Glorfindela.
Już po pokonaniu Saurona była obecna przy koronacji króla Elessara. Z Faramirem zaręczyła się w Edoras, w sierpniu 3019 roku[6], po pogrzebie Théodena. Ślub miał miejsce również w stolicy Rohanu, w 3020 roku. Od tego czasu Éowina zamieszkała z Faramirem w Emyn Arnen, w prowincji Ithilien. Z ich związku urodził się syn, imieniem Elboron. Brak jest bardziej szczegółowych informacji na temat dalszych losów księżniczki. Wiadomo jednak, iż utrzymywała później kontakty z Meriadokiem Brandybuckiem.
źródło -tutaj
Informacji o tolkienowskich krasnoludach jest bardzo niewiele.Wiadomo ,ze zostały pierwszy raz przez Tolkiena napisane w powieści "Hobbit,czyli tam i z powrotem".W przeciwieństwie do innych ras, którym życie dał Eru, krasnoludy zostały stworzone przez jednego z Valarów - Aulego. Powstały ze skał i minerałów z wnętrza Ziemi i posiadają ich charakterystyczne cechy - są twarde i silne. Krasnoludzkie kobiety są nieliczne (z imienia wymieniona była tylko jedna z nich - Dís) i z punktu widzenia innych ras nie różnią się wyglądem zewnętrznym od mężczyzn.
yli silni, wytrzymali, wytrwali, umiłowali jaskinie, podziemia, w których przyszli na świat, oraz w których wydobywali surowce niezbędne do ich również umiłowanego rzemiosła. Lepiej niż wszystkie inne obdarzone mową stworzenia znoszą trudy, głód i cielesne rany.Żyją też długo, o wiele dłużej niż ludzie, lecz nie są nieśmiertelni. Elfy niegdyś sądziły, że krasnoludowie po śmierci wracają do ziemi i kamieni, z których powstali, lecz oni sami myślą inaczej. Wierzą, że Aule, ich twórca, którego nazywają Mahalem, opiekuje się nimi i umarłych zabiera do Mandosu, gdzie są przygotowane dla nich osobne siedziby; wedle rozpowszechnionej wśród krasnoludów legendy Aule objawił ich praojcom, że Iluvatar ich uświęci i przyjmie pomiędzy swoje Dzieci, gdy się dopełnią Dni. Ich zadaniem będzie wtedy służenie Aulemu i pomaganie mu w odbudowie Ardy po Ostatniej Bitwie. Wierzą też, że Siedmiu Ojców powraca do życia, każdy w swoim plemieniu i z tym samym co na początku imieniem: najsławniejszy z nich był w późniejszych wiekach Durin, ojciec plemienia najbardziej zaprzyjaźnionego z elfami i osiadłego w Khazad-dumie. Krasnoludowie byli niscy, krępi, bujnie owłosieni, nie było widocznych różnic między oboma płciami. Posługiwali się: Khuzdulem, Iglishmekiem i Westronem, łatwo przyswoili sobie także mowę elfów.
źródło-tutaj
O hobbitach po raz pierwszy można przeczytać w powieści Tolkiena " Hobbit,czyli tam i z powrotem".
W innych, pozniejszych książkach, jak np. "Władca Pierścieni" też często odgrywają ważną rolę.
Ich głównymi cechami był niski wzrost, chodzenie boso (nawet z zimne dni) , mocne owłosienie stóp i pięty obite naturalną podeszwą. Rasa ta występuje też w innych ksiązkach fantasy,grach RPG i filmach,jednak uważa się,ze Tolkien zapoczątkował własnie to wsyztsko i jest nazywany Ojcem Hobbitów.
Hobbici są nieszkodliwym, ale bardzo starodawnym plemieniem, bardziej ongiś licznym niż dzisiaj. Ponieważ kochają pokój, harmonię i ład, najchętniej mieszkają w schludnych wsiach, pośród starannie uprawianych pól. Z wielką wprawą robią narzędzia i korzystają z nich, nigdy nie mieli upodobania do narzędzi bardziej skomplikowanych niż miech, młyn wodny czy krosno.
Hobbici pochodzą z Shie i okolic Bree (czyli północny-zachód Śródziemia)
